کارشناسان همیشه شاکی

موضوعی که من را آزار می‌دهد، گله‌مندی دائمی برخی افراد است. حالا از مسائل شخصی بگیرید تا مسائل اجتماعی و سیاسی و اقتصادی.

نمی‌گویم نباید نقد وجود داشته باشد. چرا باید باشد. ولی زمانی که در کسوت یک کارشناس، مسئله‌ای را نقد می‌کنیم انتظار می‌رود راهکار مناسبی هم برای حل آن موضوع مورد نقد، ارائه دهیم.

بعید می‌دانم تا به حال با این دسته کارشناسان برخورد نکرده باشید که اوج سواد و مهارت کارشناسانه‌شان در مقایسه اوضاع ایران با کشورهای دیگر است.

کارشناس عزیز، اگر اوضاع بد است، تو هم با ذکاوت بی‌بدیلت متوجه مسئله شده‌ای ، بگو چه طور حلش کنیم؟

اصلا راه حل هم نخواستیم. حداقل مسئله را بیشتر بشکاف. اجازه بده احساس کنیم یک مقاله کارشناسی شده، تفاوتی با بحث‌های داخل تاکسی دارد.

اصلا خود همین مطلبی که دارم می‌نویسم یک غُرغُر دیگری است که به جمع غرغرهای دیگران اضافه می‌شود.

پس این روند گله‌مندی را همینجا متوقف می‌کنم و ادامه مقاله را با سناریو دیگری پیش می‌برم.

 

خوب اگر غر نزنیم پس چه کنیم؟

اصلا کسی را می‌شناسیم که غر نزند؟

 

هر دو سوال را با یک نمونۀ عالی پاسخ می‌دهم : دکتر مسعود نیلی، اقتصاددان، استاد دانشگاه و مشاور اقتصادی رئیس‌جمهور

آشنایی من با دکتر نیلی برمی‌گردد به زمستان سال ۹۱، همان سالی که ایران در بدترین شرایط اقتصادی خودش بود، رکود تورمی و نرخ جهش‌یافتۀ ارز.

آن زمان با دکتر نیلی، درس مبانی اقتصاد داشتم.

دکتر نیلی در تمام آن ترم، حتی یک بار هم حرفی نزد که من احساس کنم گرایش سیاسی خاصی دارد. اگر هم در کلاس نمونه‌ای می‌آورد، بدون هرگونه غرض‌ورزی مسئله را باز کرده و نقدش را به آن موقعیت می‌گفت.

سال آخر ریاست جمهوری آقای احمدی‌نژاد بود و می‌توانید تصور کنید که چه التهاب سیاسی وجود داشت. هنر دکتر در آن بود، که موج سیاسی او را با خود نمی‌برد. موج سیاسی کسی را با خود نبرد که از خبرگان اقتصاد سیاسی ایران است. اصلاح‌طلب است و  مقالات متعدد نقد اصلاحی (و نه نقد گله‌وار) نوشته بود.

دکتر نیلی نه در مقالاتش و نه در سخنانش در کلاس‌ها و نه در مصاحبه های تلویزیونی که بعدا از او دیدم، حتی یک بار هم نقد غرض‌ورزانه‌ای انجام نداد.

دکتر نیلی نشان داد اینکه تنها گله کنی که شرایط چنین است و ما کارشناسان خبره را به کار نمی‌گیرند و زمین و آسمان را به هم بدوزی که ای داد از روزگار و مسئولان بی‌مسئولیت، مسئله‌ای حل نمی‌شود.

منش دکتر نیلی برای من درسی شد که اگر روزی در این مملکت کسوت کارشناسانه‌ای داشتم، صبور و متین باشم، مسئله را با تمام قوای علمی‌ام تحلیل کنم و راهکار ارائه دهم. اگر در جایگاه تصمیم‌سازی قرار ندارم، از رسانه مناسب برای رساندن نظرم به اهلش استفاده کنم و برای بزگنمایی خودم، تشنج اجتماعی ایجاد نکنم.

دکتر نیلی باور داشت که بزرگترین سرمایه‌گذاری، سرمایه‌گذاری بر انسانهاست. آن هنگام که به صورت مستقیم و غیرمستقیم نسل بعدی اقتصاددان‌هایی را پرورش می‌دهی که هم اقتصاد بدانند و هم دلسوز وطن باشند.

کارشناسان و متخصصان زیادی در این کشور مانند دکتر نیلی هستند. کسانی که دانشمند، اندیشمند، متعهد و دلسوز هستند. کسانی که غرض‌ورزی شخصی ندارند.

مدیون تمام آنهایی هستم که دلسوزانه سنگی از کوه مشکلات مملکت کم می‌کنند.

دکتر مسعود نیلی

 

پینوشت: فیلم دوره مبانی اقتصاد دکتر نیلی را می‌توانید در سایت مکتب‌خونه ببینید.

17+