انتخاب‌های جوانی، دستاوردهای میانسالی

انتخاب‌های جوانی، دستاوردهای میانسالی

با خودم فکر می‌کنم چه کارها و انتخاب‌هایی باعث می‌شود به روان و جسمم آسیب بزنم. چه مقدار می‌توانم این دو را قربانی رسیدن به اهدافم بکنم که در بلندمدت همین آسیب‌ها منجر به متوقف شدن من نشود.

اکثر انتخاب‌های مهم زندگی‌ام بیش از اینکه بر زمان حال یا حتی یکی دو سال آینده تأثیری داشته باشند، اثر خود را در بلندمدت نشان می‌دهند. آن زمان که در آغاز دهه پنجم زندگی، میانسالی چشم در چشم به من نگاه می‌کند. آیا آن زمان، از انتخاب‌های دوران جوانی‌ام راضی هستم؟

شاید به نظر برسد هنوز فاصله زیادی تا میانسالی دارم، اما دوست دارم درباره‌اش بیشتر بدانم. دوست دارم میانسالی را قبل از رو‌به‌رو شدن با آن بشناسم. نمی‌خواهم انتخاب‌هایم به شهرزاد ۴۰ ساله آسیبی وارد کند. شاید پرهیز از همه اتفاقات ناگوار و احساسات ناخوشایند ممکن نباشد، اما دوست دارم آن زمان با خودم بگویم شهرزاد جوان تمام تلاشش را برای حال خوش و رضایتمندی شهرزاد میانسال انجام داد.

من نمی‌دانم آیا همین روحیه، خواسته‌ها و اهداف جوانی در میانسالی هم پابرجاست یا نه. وقتی میزان تغییر خودم را از دوران نوجوانی و اوایل جوانی تا به اکنون می‌بینم، بعید میدانم در سال‌های باقیمانده تا میانسالی آن‌قدر تغییر نکنم که شهرزادی با یک جهان‌بینی متفاوت نباشم.

شاید خیلی موضوع را سخت گرفته‌ام و اصلاً بهتر است بگذارم میانسالی خودش از راه برسد و همان زمان با او آشنا شوم و درباره‌اش تصمیم بگیرم. اما با انتخاب‌هایی که هم‌اکنون دارم و میدانم به‌شدت بر آینده‌ام تأثیر می‌گذارند چه کنم؟

انتخاب‌هایی که می‌گویم، چیزی فراتر از بیمه عمر و بازنشستگی است. دوست دارم زندگی همیشه همین‌قدر برایم معنا داشته باشد. آیا آن چیزی که هم اکنون به زندگی‌ام معنا می‌دهد، در چهل سالگی هم من را راضی و خوشحال می‌کند؟ از این می‌ترسم در چهل سالگی شوق پرواز داشته باشم، اما خودم در جوانی بال‌هایم را چیده باشم.

14+

هر بار که معنی زندگی را فهمیدم، عوضش کردند

هر بار که معنی زندگی را فهمیدم، عوضش کردند

حتی اگر اهل مطالعه کتاب‌های فلسفه نباشید، بعید می‌دانم در کتاب‌فروشی چشمتان به کتابی با عنوان «هر بار که معنی زندگی را فهمیدم، عوضش کردند» بخورد، اما آن را برندارید و ورقی نزنید.

این کتاب نوشته دانیل مارتین کلاین، نویسنده و طنزپرداز هشتادساله آمریکایی است که به قلم حسین یعقوبی به فارسی ترجمه شده و نشر چشمه هم آن را منتشر کرده است.

دانیل کلاین در پی پرسش چرا و چگونه زیستن، در هاروارد فلسفه می‌خواند تا مطالعات فلسفی‌اش بلیتی باشد برای تعیین مسیر و مقصد زندگی. در همان دوران در دفترچه‌ای مجموعه‌ای از جملات قصار فلاسفه بزرگ را یادداشت می‌کند و خودش نیز شرح و تفسیری چندخطی برای آن‌ها می‌نویسد. این کار را تا ۲۵ سالگی ادامه می‌دهد تا اینکه سرگردان میان توصیه‌های فلاسفه و مکتب‌های مختلف به نقل‌قولی از راینولد نیبور می‌رسد : «هر بار که معنی زندگی را فهمیدم، عوضش کردند.»

این جمله خاتمه آن دفترچه می‌شود. دوران جوانی می‌گذرد تا اینکه دانیل کلاین ۷۵ ساله، آن دفترچه را مجدداً پیدا می‌کند.

دانیل کلاین در ۷۵ سالگی و درحالی‌که احتمالاً، با توجه به متوسط عمر انسان‌ها سال‌های زیادی از عمرش باقی نمانده، متوجه می‌شود پرسش چگونه زیستن همچنان دغدغه ذهنی اوست و می‌خواهد سال‌های اندک باقیمانده را هم به بهترین شیوه سپری کند. از طرف دیگر بعد از گذشت ۵۰ سال می‌خواهد نگاهی به گذشته داشته باشد و ببیند با معیارهای فلاسفه‌ای که تحسینشان می‌کرده، چقدر توانسته خوب زندگی کند. این شد که عنوان دوم این کتاب را «زیست با استفاده از خرد فلاسفه بزرگ» گذاشت.

این کتاب مجموعه‌ای جذاب از جهان‌بینی فیلسوفان سرشناسی است که با تفسیر شخصی دانیل کلاین بر اساس مطالعات فلسفی و ۵۰ سال زندگی، همراه شده است.

من زمانی با این کتاب آشنا شدم که در آستانه ۲۵ سالگی بودم. برایم جالب بود که افکار خودم را در ۲۵ سالگی با افکار مرد ۷۵ سال‌های که نظر به ۲۵ سالگی‌اش دارد مقایسه کنم. این بود که بعد از مطالعه هر جمله قصار، بی‌آنکه نظر دانیل کلاین را درباره آن بخوانم، رویکرد و برداشت شخصی خودم را در ۱۰۰ تا ۴۰۰ کلمه می‌نوشتم. بعدازآنکه مغزم را تخلیه اطلاعاتی می‌کردم، نظر دانیل کلاین را درباره آن جمله می‌خواندم. مطالعه کتابی فلسفی به این سبک برای من بسیار لذت‌بخش بود و باعث شد برای اولین بار به فلسفه علاقه‌مند شوم و پس‌ازآن در این حوزه بیشتر مطالعه کنم.

این کتاب برای من یک آغاز شیرین بود در دنیای فلسفه، فارغ از فلسفیدن‌های پوچ و بیهوده. فلسفه برای زندگی، برای مسئولانه زیستن.

11+

شهرزاد واقعی (۱) : موفقیت مالی

شهرزاد واقعی (۱) : موفقیت مالی

ما آدم‌ها دوست داریم خودمان را قهرمان نشان دهیم.خیلی بهتر از چیزی که واقعاً هستیم. حالا با هر معیاری که برای خوب بودن داریم. البته شاید بهتر باشد این گزاره را به همه تعمیم ندهم و فقط درباره شخص خودم اظهارنظر کنم. پس جمله‌ام را اصلاح می‌کنم. من همیشه می‌خواهم خودم را از چیزی که واقعاً هستم بهتر نشان دهم. باهوش‌تر، سخت‌کوش‌تر، خوش‌حال‌تر، سرسخت‌تر، حتی شاید مهربان‌تر.

اما مدتی است تصمیم گرفته‌ام بیشتر خود واقعی‌ام باشم، با همه نقاط قوت و ضعفم. فکر می‌کنم اگر به‌جای پنهان کردن نقاط ضعف و اغراق کردن درباره نقاط قوتم، همان چیزی که هستم را زندگی کنم، به‌تدریج به آن انسان ایده آلی تبدیل شوم که نیازی نباشد حسرت آن چیزی را که نیست، بخورد.

به همین دلیل تصمیم گرفته‌ام بخشی از نوشته‌هایم را درباره توصیف وضعیت حقیقی زندگی‌ام، بدون هیچ بزرگنمایی یا کوچک نمایی، اختصاص دهم. هنوز نمی‌دانم دقیقاً درباره چه موضوعاتی از ویژگی‌ها و شرایط زندگی‌ام خواهم نوشت. برای شروع می‌خواهم به سؤالی جواب دهم که افراد زیادی از من پرسیده‌اند:

چه طور از پس هزینه‌های زندگی مجردی در تهران برمی‌آیی؟

خیلی دلم می‌خواست آن آدم ایده آلی باشم که درآمد بالایی دارد و ازلحاظ مالی توانمند است. ولی من این‌گونه نیستم. هزینه اصلی زندگی در تهران، هزینه مسکن است. تقریباً تمام هزینه خانه من را خانواده‌ام پرداخت کرده‌اند و من فقط بخش کمی از آن را شخصاً تأمین کردم که آن‌هم به لطف وامی بود که به اعتبار پدرم از بانک گرفتم. ماشین را هم چند سال پیش پدرم خریده است.

من در بهترین حالت کمی پس‌انداز دارم و خرج زندگی روزمره‌ام را درمی‌آورم. البته تمام تلاشم را هم می‌کنم که ازلحاظ مالی توانمندتر شوم. اما اگر من و زندگی‌ام را از فاصله نزدیک نمی‌بینید، دوست ندارم شرایط من این احساس را در شما به وجود آورد که یک خانم جوان توانسته در تهران برای خودش زندگی مستقلی درست کند.

نه عزیز من. از این خبرها نیست. نمی‌خواهم بگویم نمی‌شود، ولی احتمالاً من در چند سال گذشته آن‌قدر سخت‌کوش نبوده‌ام که اکنون کاملاً ازلحاظ مالی مستقل باشم. اگر همراهی و کمک خانواده‌ام نبود، شاید مجبور بودم در خانه‌ای زندگی کنم که اصلاً به آن علاقه‌ای نداشتم و یا در پانسیون اقامت می‌کردم. اما از یک چیز مطمئنم، که تحت هر شرایطی، حتی اگر ذره‌ای از خانواده‌ام کمک مالی دریافت نمی‌کردم، همچنان مستقل از آن‌ها در تهران کار و زندگی می‌کردم. نه به این دلیل که با خانواده‌ام مشکلی دارم. اولین دلیلش این است که خانواده‌ام ساکن تهران نیستند و من هم حاضر نیستم دوباره به کرمان برگردم. علاوه بر این رشد و لذتی که در استقلال وجود دارد، برای من با هیچ‌چیز قابل تعویض نیست.

خلاصه امر اینکه فکر می‌کنم از متوسط افراد هم‌سن خودم دستاوردهای بیشتری داشتم اما آن‌قدرها که به نظر می‌رسد ازلحاظ مالی موفق نبوده‌ام. به موفقیتم در آینده شک ندارم. اما ترجیح می‌دهم در همان آینده درباره شیوه ثروتمند شدنم بنویسم تا اینکه بخواهم در زمان حال، یک طبل توخالی باشم.

10+

نظر و انتقاد دیگران چه تاثیری بر ما دارد؟

نظر و انتقاد دیگران چه تاثیری بر ما دارد؟

چه طور احساسمان نسبت به ارزشمندی کاری که انجام می‌دهیم، وابسته به نظر دیگران نباشد؟

این سؤالی است که من در طول چند ماه گذشته به دنبال پاسخ آن بودم. جوابش را هم از همان اول می‌دانستم. اینکه ارزش من به نظر دیگران بستگی ندارد و باید حس ارزشمندی، درونی باشد. ولی متوجه نمی‌شدم این درونی شدن احساس ارزشمندی دقیقاً به چه معناست؟

محمدرضا شعبانعلی در فایل‌های صوتی عزت‌نفس، یکی از عوامل عزت‌نفس بالا را شخصی نکردن انتقادها عنوان می‌کند. مثلاً اگر مدیر من از گزارشی که نوشتم ایراد بگیرد، او فقط از یک نویسنده گزارش انتقاد کرده و شهرزاد، به‌عنوان یک شخص مستقل از کارهایش، موردانتقاد نیست.

شاید در کلام این موضوع خیلی بدیهی و ساده به نظر برسد. اما عمل کردن به آن برای من بسیار دشوار بود. همیشه برایم سؤال بود چطور می‌توانم خودم را از کارم تفکیک کنم. مگر نه اینکه من خالق آن کار هستم، پس انتقاد به آن، انتقاد به من است.

اما چند وقتی است با یک تغییر رویکرد، مسئله را برای خودم حل کردم. کارها را می‌توان مانند یک دستگاه در نظر گرفت. یکی از ورودی‌های آن تلاش ماست. تلاش همان بخشی است که ما به‌عنوان خود انسانی‌مان حضور داریم. ورودی دیگر دانش و مهارت‌هایمان است. این بخش ماحصل تلاش‌هایی است که در گذشته داشته‌ایم. به نظرم خیلی مهم است که ما، خود انسانی‌مان را از دانش و مهارت‌هایمان تفکیک کنیم.

یک ورودی دیگر، مجموعه عواملی هستند که خارج از شما قرار دارند، اما تا حدودی در حوزه اختیار شما هستند. ورودی نهایی هم عواملی هستند که بر کار شما تأثیرگذارند، اما خارج از حدود اختیارتان قرار می‌گیرند.

مجموعه این عوامل وارد فضایی می‌شوند و با هم تعامل می‌کنند و نتیجه کار را خلق می‌کنند.

وقتی کسی از کار ما انتقاد می‌کند درواقع در حال انتقاد از نتیجه کار ماست نه خود انسانی‌مان. او نمی‌داند ورودی‌ها چه بوده، فقط نتیجه را می‌بیند. بنابراین تحلیل وضعیت نامطلوب به وجود آمده، تنها از عهده خودمان برمی‌آید.

مدتی است تلاش می‌کنم وقتی کسی از کار من انتقاد می‌کند، به‌جای اینکه فوراً خودم را زیر سؤال ببرم، بررسی کنم از ۳ گروه عواملی که در حوزه اختیار من قرار دارد، کدام‌یک منجر به نتیجه نامطلوب شده است. بعید میدانم اگر به اندازه کافی فردی کوشا باشیم، بد بودن نتیجه ناشی از بد بودن ما به‌عنوان یک انسان باشد. شاید مهارت یا دانش لازم را نداشتیم و یا در انتخاب و مدیریت عوامل دیگر دقت نکرده‌ایم. اما این خطاها، هیچ‌کدام ارزش ما را به‌عنوان یک فرد ساعی خدشه‌دار نمی‌کند.

وقتی این‌گونه به مسئله نگاه می‌کنم، با هر بار انتقاد دیگران، به‌جای آنکه زره دفاعی بپوشم و از موضع ناامیدی یا خشم به مسئله نگاه کنم، می‌توانم درباره بهبود سبد مهارت و دانشم تصمیم اثرگذاری بگیرم.

8+

یک درد دل کوچک

یک درد دل کوچک

گاهی گمان می‌کنم در زندگی روزمره، برای پسند دیگران به نسخه‌ای از خودم بدل شده‌ام که تنها خوشایند دیگران است و نه خود حقیقی من. برعکس زندگی روزمره‌ام، اینجا، در میان این کلمات و سطرها خود واقعی‌ام هستم.
شاید اگر همکار یا دوست من باشید و من را در زندگی روزمره زیاد ببینید، خواندن پست‌های این وبلاگ برایتان گیج‌کننده باشد و فکر کنید شخص دیگری این‌ها را نوشته است.
یک‌بار با یکی از دوستانم خیلی راحت و خودمانی صحبت می‌کردم، به من گفت نیاز نیست این‌قدر مؤدب و کتابی صحبت کنی و من در آن لحظه یادم آمد جلوی آن شخص نباید خود حقیقی‌ام باشم.
طنز مسخره‌ای است که خود حقیقی من ازنظر دیگران مصنوعی به نظر می‌رسد. ولی من در ذهنم، در افکارم، همین‌قدر کتابی حرف می‌زنم. متأسفم که در جامعه، برای اینکه مغرور یا غیرمعمول به نظر نرسم مجبورم کمی از ادبیات ذهنی‌ام فاصله بگیرم. آدم‌ها با کسی با ادبیات من احساس صمیمیت نمی‌کنند. من نمی‌دانم دقیقاً از چه زمانی و چگونه این سبک از گفتار و نوشتار را پیدا کردم. فقط دوست داشتم بدانید این سبک از نوشتن، خود واقعی و شیوه فکر کردن من است. امیدوارم برایتان آزاردهنده نباشد، چون من قصد ندارم این سنگر را هم مثل زندگی روزمره‌ام از ادبیات ذهنی‌ام خالی کنم.

8+

برخی حقایق که پذیرش‌ آن‌ها تا ابد دشوار است

برخی حقایق که پذیرش‌ آن‌ها تا ابد دشوار است

نمی‌دانم بخش مدیریت وردپرس چقدر هوشمند است و چه داده‌هایی را از صاحب وبلاگ ثبت و ضبط میکند، و اینکه آیا جناب مَت مولِنوِگ هم مثل جِف بزوس اعتقاد دارد که هیچ داده‌ای را دور نباید ریخت. شاید هم اصلا مولنوگ آدم رک و راستی است و جدی جدی وردپرس‌اش را فی‌سبیل‌الله به ما داده است.

علی‌ای‌حال با خودم فکر کردم چه بخش مدیریت وردپرس، و چه پردازشگرهای متن دیگر، سینۀ پر رازی از اسرار مگوی نویسندگان‌شان دارند.

داشتم برخی پست‌های گذشته‌ام را مرور می‌کردم، عمر وبلاگم به زور چهار ماه می‌شود، اما پستهای به گورستان پیوستۀ زیادی دارد.

می‌گویند دیگران را از حرف‌هایی که می‌زنند می‌توان شناخت، همان شعر معروفِ تا مرد سخن نگفته باشد، عیب و هنرش نهفته باشد.

اما من عمیقا باور دارم، تنها زمانی می‌توانی خودِ حقیقی یک نفر را درک کنی که بفهمی چه حرف‌هایی می‌خواست بزند، ولی نزد. حالا یا چیزی از درون مانعش می‌شد، و یا عاملی خارج از خودش سد راهش شد.

تمام حرف‌هایی که می‌خواستم بزنم، تمام حرف‌هایی که می‌خواستند بزنند، داستان‌های هزار و یک شبی بودند که در شب یکم، به  «قصۀ ما به سر رسید»ی نا‌به‌هنگام ختم شدند. آنگاه انسان‌ها، «بحر در کوزه‌ای» می‌شوند. و ما می‌مانیم و دنیایی از انسان‌هایی که هرگز یکدیگر را نفهمیدیم.

شاید هم اتفاق مبارکی باشد این به نیستی پیوستن برخی افکار و عقاید و حرف‌ها.

امشب درباره برخی حقایق نوشتم که تا ابد پذیرش‌ آنها برایم دشوار است، چیزهایی به ظاهر بدیهی. مثل این حقیقت که هرچقدر هم اسپرسو باور داشته باشد شیرین است، همچنان تلخ است، همچنان‌که حرف برخی آدم‌ها. اما قبل از آنکه بخواهم داستان را برای شما بگویم چیزی در درونم گفت:

قصۀ ما به سر رسید.

نقطه.

پایان.

15+

دست از دل شسته‌ام

دست از دل شسته‌ام

یکی از دشواری‌های زندگی، جدال میان عقل و قلب است. بارها و بارها مجبور شده‌ام خواستۀ دل را در پیشگاه عقل قربانی کنم. اما ای کاش این قربانی کردن، به سادگی سربریدن از موجودی بی‌زبان بود.

به کتاب‌های کتابخانه‌ام که نگاه می‌کنم، کتاب‌هایی را می‌بینم که با یادداشتی به خودم تقدیم کرده‌ام و از شهرزاد صبوری که داغ بر دل گذاشت، تشکر می‌کنم. طنز تلخی است.

به قول امام علی (ع)، صبر بر دو قِسم است: صبر بر آنچه ناگوار است؛ و صبر بر آنچه دلخواه است.

دلم را با وعده‌های مختلف آرام میکنم. این تمرین صبوری است. این یک‌بار تجربه بود. یک سال دیگر همه چیز را فراموش کرده‌ای. گاهی هم جمله‌ای از «دربارۀ الی» اصغر فرهادی یادم می‌آید : یک پایان تلخ، بهتر از یک تلخی بی‌پایان است.

دل صبور است، مدارا می‌کند. اما امیدوارم هرگز در شرایطی قرار نگیرم که مجبور شوم دست از عقل هم بشویم. آنگاه نمی‌دانم دیگر به کدامین سَرا اندر شوم.

پینوشت: عکس بالا، تصویرسازی‌ای از موزیک ویدئوی Somebody that I used to know است که حین نوشتن این مطلب در ذهنم تداعی شد.

6+

آخرین فرستاده

آخرین فرستاده

علی‌رغم اتفاقات چند روز اخیر، یک حسِ ناب در من جریان دارد. نمی‌دانم اسمش چیست. تا به حال آن را تجربه نکرده‌ام.

گمان می‌کنم همۀ پیامبران قبل از مبعوث شدن‌شان چنین خَلسه‌ای را احساس کرده‌اند.

خدا را چه دیدید؟ شاید من هم چند روز دیگر رسالتم را اعلام کردم.

می‌اندیشم که پیام‌آور چه آیینی خواهم بود؟

هنوز نمی‌دانم.

به نظرتان من هم “انا الحق” گویان بر سرِ دار خواهم شد؟

18+

به نام دوست

تصور کنید دوستی دارید که هر زمان غمی در دل داشته باشید، می‌توانید بی‌پرده با او حرف بزنید. آنقدر فهیم است که قبل از شنیدن تمام داستان‌تان، قضاوت‌های ناخودآگاهش را معیار نتیجه‌گیری دربارۀ شما نمی‌کند.

دوست‌تان در اوج مشغولیت‌ها و درگیری‌هایش، زمانی که به کمکش احتیاج دارید، بی‌آنکه از او بخواهید، برایتان وقت می‌گذارد تا مشکلتان حل شود.

دوست‌تان هر زمان که نیاز به اصلاح رفتارتان دارید، مانند یک آینه خطای شما را یادآور می‌شود و راهکار اصلاحی ارائه می‌دهد.

دوستتان هرگز دروغ نمی‌گوید و هرگز غیبت نمی‌کند و به فهم و متانت شهره است.

دوست‌تان همیشه برایتان دعا میکند.

به نظر شما کسی که چنین دوستی دارد، خوشبخت‌ترین فرد روی زمین نیست؟

تولدت مبارک‌ترین روز سال است پریسای من

7+

بلوغ عشق : از تولستوی و کیشلوفسکی تا سعید عقیقی

بلوغ عشق : از تولستوی و کیشلوفسکی تا سعید عقیقی

تذکر:
اگر بخش درباره من را خوانده باشید، حتما می‌دانید که من نه منقد ادبی هستم و نه نقدکننده فیلم و نه حتی متخصص عشق. آنچه در ادامه می‌خوانید، نظر یک خواننده کتاب و مشاهده‌گر فیلم است از تعبیر شخصی او از یک رمان و دو فیلم و مفهوم عشق.

سکانس‌های پایانی فیلم آبی از سه‌گانه‌های کریستوف کیشلوفسکی (+) با آهنگی همراه است که ترجمه‌ای آزاد از شعرش را در ادامه می‌خوانیم:

اگر با زبان آدمیان و فرشتگان سخن بگویم، اما از عشق بی‌بهره باشم، همچون طبلی توخالی خواهم بود.
و اگر فرّ الهی داشتم و تمامی اسرار و دانش جهان را می‌دانستم، و اگر نیرویی ماورایی برای جابجایی کوه‌ها داشتم اما از عشق بی‌بهره بودم، هیچ نداشتم.
گرچه عشق با رنج همراه است، اما مهرپرور است.
عشق تاب هر چیزی را دارد، همه چیز را باور می‌کند، به همه چیز امید دارد.
عشق هرگز شکست نمی‌خورد.
ممکن است فرّ الهی باشد، اما به شکست منجر شود.
ممکن است سخنوری باشد، اما آتش سخن نیز خاموش میشود.
ممکن است آگاهی باشد، اما محو شده و به فراموشی سپرده شود.
ممکن است ایمان، امید و عشق هر سه باقی بمانند، اما آنچه عظمت می‌یابد بدون شک عشق است.

شخصیت جولی در فیلم آبی در همین ابیات بالا خلاصه می‌شود. کسی که عاشق بود، در سوگ همسر و دخترش نشست. پس از مرگ همسرش به خیانت او پی برد، اما عشق چنان سبک‌بالش کرده بود که بخشید، آفرید و دوباره از نو متولد شد.

همین شخصیت را در رمان آنا کارنینا تولستوی (+) می‌بینیم. آقای کارِنین، همسر آنا کارنینا. چگونه بلوغ فکر، عشق را فراتر از تملک‌طلبی می‌بیند. بخشنده و بخشاینده است. خطاپذیری معشوقه را می‌فهمد. او را می‌بخشد و با خیانتش زندگی می‌کند.

و اما شب‌های روشن سعید عقیقی (+). رویا، دختری که در آن سالهای انتظامی‌گری، تنها به تهران می‌آید. در پی معشوق. ثابت میکند که عشق هرگز شکست نمی‌خورد. حتی اگر یکسال در فراقش بسوزی.
استاد هم در این فیلم، نشان داد که چگونه عشق حتی اگر به وصال معشوق نیز نرسد، خوشبختی است. و همین حال خوش عاشقی، برای یک عمر او را محظوظ کرد.

همه این شخصیت‌ها ثابت کردند که عشق تاب هر چیزی را دارد، همه چیز را باورد می‌کند، به همه چیز امید دارد. به همین خاطر است که عشق هرگز شکست نمی‌خورد.

من فیلسوف عشق نیستم، اما دوست دارم باور کنم که عشق به همین زیبایی و عظمت است. شاید اینگونه دنیا جای بهتری برای زیستن باشد.

5+